Testy DNA » zycie

Stosunek współczesnego społeczeństwa do poczętego życia

admin — Tue, 15 Dec 2009 10:36:20 +0000

W dzisiejszych czasach możemy zaobserwować zasadniczą zmianę w stosunku społeczeństwa do opieki nad niemowlętami i dziećmi. Dzisiaj rozumiemy, że w okresie niemowlęctwa i dzieciństwa tworzą się podstawy zdrowia psychicznego i całego systemu emocjonalności, a w konsekwencji dojrzałości człowieka dorosłego, który potrafi utożsamiać się ze społeczeństwem, nie zatracając jednocześnie poczucia ważności własnej osoby. Ogromny rozwój w dziedzinie pediatrii w pierwszej połowie poprzedniego stulecia dotyczył przede wszystkim fizycznego rozwoju dziecka. Dzięki temu zrodziła się myśl, że jeśli można zapobiec chorobom fizycznym lub je wyleczyć, to rozwój psychiczny dziecka można zostawić własnemu biegowi. Pediatria nadal potrzebuje wzniesienia się ponad tę elementarną zasadę i będzie musiała znaleźć sposób, by to uczynić, nie tracąc również zainteresowania opieką nad zdrowiem fizycznym. Niestety wielu pielęgniarkom i pediatrom brakuje nadal prawdziwego zrozumienia przyczyn , jakie kryją się za potrzebą stałego związku dziecka z matką i ojcem. Ważnym krokiem naprzód byłoby uświadomienie sobie faktu, że moglibyśmy zapobiec wielu zaburzeniom psychicznym, gdybyśmy unikali niepotrzebnego rozdzielenia dziecka i rodziców. Lekarze wiedzą dużo o fizycznym aspekcie ciąży i porodu, i o zdrowiu fizycznym niemowlęcia w pierwszych miesiącach życia. Wielu z nich nie zdaje sobie nadal sprawy jak ważne są pierwsze kontakty dziecka z matką podczas karmienia czy jej obecności podczas zasypiania noworodka. Są to bowiem niezwykle delikatne kwestie, które wybiegają poza przepisy i nakazy. Generalizując dużo kłopotów wynika z ingerencji specjalistów innych dziedzin właśnie w chwili, kiedy matka poznaje swoje dziecko w pierwszych chwilach po urodzeniu. Powinniśmy zrozumieć, że wykształcony pracownik w tej dziedzinie jak lekarz, położna, przedszkolanka i tym podobni, mogą być dobrymi specjalistami, aczkolwiek okazać się mogą niedojrzałymi osobowościami w porównaniu z rodzicem, którego opinia na dany temat może być bardziej trafna.

Ojciec w życiu dziecka

admin — Sat, 05 Dec 2009 20:29:12 +0000

Chyba dla każdego jest jasne, że w zwykłych okolicznościach zależy to od matki, czy ojciec pozna swoje dziecko, czy też nie. Niestety istnieje wiele powodów , dla których ojcu jest trudno uczestniczyć w życiu pociechy. przede wszystkim rzadko bywa w domu, kiedy niemowlę nie śpi. Jednak bardzo często zdarza się, że nawet jeśli jest w domu matka nie bardzo wie jak zrobić użytek z jego obecności. Z pewnością wiele mam wychodzi z założenia, że dużo łatwiej jest położyć dziecko do łóżeczka, zrobić obiad czy pranie, zanim ojciec wróci z pracy. Jednak należy mieć świadomość, że związkowi dwojga ludzi bardzo pomaga codzienne dzielenie się szczegółami przeżyć związanych z opieką nad maleństwem. Na początku zycia pociechy, z przykrością muszę stwierdzić, że wielu ojców unika bobasa, bez wątpienia wielu nigdy się nim nie zainteresuje, jednak matki mogą wciągać ich do pomocy przy jakiś drobnych czynnościach, jak kąpiel czy przewijanie. Nie można zakładać w każdym razie przypadku, że dobrze się dzieje kiedy ojciec już na początku wkracza na scenę. Ludzie strasznie się od siebie różnią i to od ich wewnętrznego usposobienia zależy jak będzie wyglądało ich ojcostwo. Istnieje duża liczba mężczyzn, którzy uważają, że byliby lepszymi matkami niż ich żony. Niektórzy jednak potrafią być “wspaniałymi matkami” tylko przez godzinę czy dwie, po których mają dość. Należy pamiętać, że rodzic potrzebny jest 24 godziny na dobę. Jeśli spojrzymy na początek życia malucha zdajemy sobie sprawę, że widzi ono głównie matkę. Widzi jej cechy zarówno te kobiece i delikatne, jak i te, które często przypisane powinny zostać tacie, jak choćby stanowczość i konsekwencja. Dlatego kiedy ojciec wkracza w życie niemowlęcia, przejmuje uczucia, które dziecko do tej pory przejawiało do tej pory do pewnych cech charakteru rodzicielki. A i dla niej pojawienie si męża jest ogromną ulgą. Ojciec powinien zapewnić matce dobre samopoczucie fizyczne i spokój umysłu. Dziecko jest naprawdę bardzo wrażliwe na stosunki między matką i ojcem, jeśli tylko wszystko układa się dobrze.

Lęki niemowlaka

admin — Thu, 19 Nov 2009 20:09:50 +0000

Wcześniej czy później musi paść pytanie: jak dalece rodzice powinni narzucać rosnącemu dziecku swe normy i przekonania? Moglibyśmy powiedzieć, że zajmujemy się tu problemem “wychowania”. Słowo to z pewnością przywodzi na myśl kwestie , którą należy się zająć bardziej szczegółowo, mianowicie jak nakłonić dziecko by było mile i czyste, dobre i posłuszne, towarzyskie, obyczajne i tak dalej. Musimy dopuścić do siebie myśl, żę poczucia dobra i zła, jak wielu innych rzeczy, każde niemowlę czy dziecko nabywa w naturalny sposób, zakładając, że przyjmie bez zastrzeżeń pewne warunki środowiskowe. Jest to proces niezwykle złożony, ten rozwój od popędliwości i chęci panowania nad wszystkim i wszystkimi do umiejętności dostosowywania się. Taki rozwój wymaga czasu. Tylko wtedy gdy jesteś przekonany , że warto, pozwolisz by to co musi się zdarzyć, zdarzyło się w odpowiednim czasie. Nadal mówię o niemowlętach lecz trudno jest opisać co czuje taki maluszek w pierwszych miesiącach życia. By to uprościć, spójrzmy teraz na pięcio- czy sześcioletniego chłopca rysującego obrazek. Będzie z pewnością udawał, że jest świadom, tego co się dzieje, chociaż niekoniecznie jest to prawda. Rysuje obrazek. Co się w nim dzieje? Odczuwa pęd do gryzmolenia i bazgrania. To jeszcze nie obrazek. Dba o to, by te pierwotne przyjemności było nadal świeże w jego umyśle, lecz jednocześnie chce wyrazić jakieś myśli i wyrazić je w taki sposób, by były zrozumiałe. Jeśli uda mu się narysować obrazek osiągnie pewnego rodzaju kontrolę. Ta natomiast przynosi mu ogromne zadowolenie. Przeżycia niemowlęcia są podobne do przeżyć tego starszego chłopca, tylko początkowo sa trudniej widoczne. Obrazki w rzeczywistości nie powstają, tak naprawdę nie są to nawet obrazki, lecz drobna współpraca z otoczeniem, którą docenić umie prawdopodobnie jedynie matka niemowlęcia. Niemowlęciu potrzebne jest powiązanie jego fizycznych przeżyć z oddaną, kochająca matką, lecz tak samo pragnie, by ten związek stał się strukturą, w którą może wpisać swe niepokoje. Świat malucha byłby czymś przerażającym , gdyby ie matka, która chroni je przed tym silnym strachem, nieodłącznie związanym z pierwszymi przeżyciami noworodka.