Testy DNA » wychowanie

Jak spędzać czas z dzieckiem?

admin — Thu, 18 Feb 2010 19:38:32 +0000

To pytanie zadaje sobie wielu, szczególnie młodych rodziców. Chcą oni przecież dla dziecka jak najlepiej. Każdy rodzic marzy o tym by jego pociecha odpowiednio się rozwijała i była szczęśliwa. Dlatego chcą wybierać zabawy, które czegoś nauczą malucha. Nie jest to jednak łatwe. Przede wszystkim, bez wątpienia czas dziecku poświęcać należy i to w jak największym wymiarze. Nie zawsze muszą być to chwile zabawy. Możecie przecież razem wybrać się na spacer lub po prostu obejrzeć bajkę. Możesz także posadzić swoją pociechę na blacie kuchennym kiedy przygotowujesz ciasto czy robisz posiłek. Oczywiście twoja ostrożność musi się niezmiernie wyostrzyć. Pozwala to na wspólne pożyteczne spędzanie czasu. Pociecha z pewnością to doceni, a przede wszystkim czegoś się nauczy. Wbrew pozorom, obserwacja jest jedną z lepszych możliwości edukacji, szczególnie u dzieci. Sama zabawa powinna również być częstym elementem w życiu bobasa, jednakże nie możesz pozwolić na to by doszło do tego, że maluszek nie potrafi zająć się sobą. Musi od początku swego życia wiedzieć, że bardzo go kochasz i spędzasz z nim czas, aczkolwiek powinien być świadomy,że masz też swoje obowiązki, a czasami po prostu chcesz odpocząć. Dlatego wszystko musi mieć swój czas, obowiązki, zabawa i odpoczynek. Kiedy już pochłania cię czas spędzany z dzieckiem, postaraj się by był kreatywny i przynosił maluchowi pokłady wiedzy. Choć skup się na tym by wszystko było wyważone, nie możesz przecież oczekiwać od dwuletniego bobaska, że nauczy się czytać. Nie przejmuj się statystykami czy dziećmi znajomych. Każde dziecko jest wyjątkowe, a przede wszystkim odmienne dlatego też należy traktować je w indywidualny sposób. Nie przesadzaj też z ogromem informacji czy zadań, które chcesz by maluch się nauczył. Wszystko w swoim czasie, a jeśli zarzucisz go całą masą edukacyjnych pomysłów, zabawa nie będzie przyjemna. Bynajmniej nie tak jak powinna. Wszystko to jest bardzo trudne, znalezienie złotego środka nie jest łatwe, dlatego posiadanie dziecka jest twardym orzechem do zgryzienia.

Mamo, tato ja chcę!

admin — Thu, 11 Feb 2010 12:05:40 +0000

To zdanie słyszy miliony razy każdy rodzic. Jak reaguje wielu z nas? Wykształciły się dwa skrajne typy zachowań, z czego zaznaczam żadne, kompletnie żadne nie jest dobre. Pierwszym jest połowicznie stwierdzając to najprostsze, polega ono na spełnianiu każdej zachcianki nasze pociechy. Słyszymy wykrzyczane zdanie z tytułu, a w chwilę później dziecko ma nową lalkę, nowy samochodzik, cukierki, czekoladę, loda… cokolwiek tylko zechce. Jakie to rodzi konsekwencje? Wydawałoby się, że jedynie pomniejszenie twojego portfela. Niestety ten aspekt jest prawdopodobnie najmniej bolesnym. Przede wszystkim maluch staje się wręcz dyktatorem , robisz wszystko tak jak “on chce”. Poza tym jest to związane z jego przyszłością. Stanie się on z pewnością egoistą, który nie zrozumie sytuacji, gdy naprawdę nie będziesz mógł czegoś mu kupić lub dać. Będzie indywidualistyczną jednostką odciętą od złego świata, który nie daje wszystkiego takim jakie twoje dziecko by chciało mieć. Nie możesz na to pozwolić. Przecież chcesz by maluch był szczęśliwy, nie tylko teraz, ale w całym życiu. Gdy jednak pozwolisz mu wejść domownikom na głowę z pewnością w przyszłości odegra się to na nim. Druga natomiast skrajność, nieszczęśliwie polega na odmawianiu kompletnie wszystkiego. Czy rzeczywiście jest to skuteczne? Czy dziecko nie mogłoby dostać jakiegoś słodkiego upominku w dniu powszednim, który to nie jest ani jego urodzinami, ani Bożym Narodzeniem? Dlatego też by wyważyć ten słynny złoty środek, ludzie znajdujący się w grupie tych mądrych i zrównoważonych stosują umiarkowaną taktykę. Podczas gdy dziecko coś chce, początkowo uczą go słowa “proszę”. W dalszej kolejności zastanawiają się czy dana rzecz rzeczywiście powinna znaleźć się w posiadaniu malucha. Czy może czekolada nie jest czwartą w tym tygodniu, podczas gdy jest środa. A może jest dzień po jego urodzinach, a nadal pragnie samochodziku, maskotki i jeszcze naklejek z nową postacią z bajek. Musisz jako rodzic zastanowić się co rzeczywiście możesz kupić maluchowi, a co nie. Jeśli jednak mamy do czynienia z tą drugą opcją, musisz wyjaśnić szkrabowi dlaczego nie może dostać danej rzeczy. Spokojnie poinformuj go dlaczego nie otrzyma upragnionego gadżetu czy przysmaku. I stanowczo unikać stwierdzenia “bo nie”.

Rola ojca w życiu dziecka

admin — Tue, 02 Feb 2010 07:31:00 +0000

Rodzice w życiu każdego malucha są bardzo ważni. Każde z nich pełni w nim szczególną rolę. Dlatego też wychowywanie się bez któregokolwiek z nich jest trudne, dla wielu maluchów nawet bardzo. Zarówno mama i tata powinni byś najważniejszymi osobami na świecie. Niekiedy niestety w rodzinach napotyka się na straszną tendencję robienia z ojca “tego gorszego” rodzica. Kiedy dziecko rozrabia i jest niegrzeczne, mama prosi męża by zareagował, zatem dziecko widzi jedynie to, że mamie jego wybryki nie przeszkadzają, a tata w oczach malucha staje się niezrozumiale nadpobudliwym rodzicem, któremu wszystko przeszkadza. Prowadzi to również do sytuacji, gdzie mama zostając z pociechą sama nie da rady “jej okiełznać”. Poza tym gdy bobasek, przestaje nim być, zaczyna dorastać i podejmować różne decyzje. Przychodzi do rodziców i pyta czy może coś zrobić, w późniejszym czasie, czy może wyjść do koleżanki, dalej na dyskotekę i tak dalej. Napotykając na mamę słyszy zazwyczaj “zapytaj tatę”. A u niego słyszy odpowiedź, którą usłyszałby również od każdego innego rodzica, w tym również od rodzicielki. Kiedy jest ona negatywna pociecha obraża się na cały świat, ale głównie na tatę oczywiście, przecież to on staje się wyrocznią złych decyzji. Często wpływa to na złe stosunki między ojcem i dzieckiem, stał się przecież tym gorszym rodzicem. Nie można pozwolić na taki obieg sprawy. Wszelkiego rodzaju oświadczenia, odpowiedzi i decyzje powinny zostać podejmowane wspólnie. W innym przypadku jeden rodzic pracuje na autorytet drugiego. Taka sytuacja nie jest zdrowa i stanowczo źle wpływa na całą rodzinę. Zaczyna się od bezpośredniego konfliktu z pociechą, później zaczynają się pretensje jednego z małżonków do drugiego. To wszystko ciągnie za sobą nieustanne kłótnie, na które patrzy bogu ducha winne dziecko. To ono też traci najwięcej i jest wbrew pozorom najbardziej krzywdzone. Nie wie przecież o co chodzi i dlaczego rodzice krzyczą. Trudno mu również zrozumieć co się dzieje nie tak wokół.

Autorytety dziecka

admin — Tue, 19 Jan 2010 19:07:17 +0000

Jest to jedna z ważniejszych rzeczy w życiu każdego małego i dużego człowieka… Autorytet. często są nimi rodzice, często sławni ludzie czy naukowcy. Bywa różnie, w życiu malucha zmieniają się one z wiekiem, a także adekwatnie do poznawanych rzeczy, zjawisk, ludzi. Początkowo autorytetem podświadomie są rodzice. Wszyscy wiemy jak zachowuje się dziesięcio czy jedenastoletni maluch. Wszystko co powie mama czy tata jest często nie do podważenia. Niestety w późniejszym czasie jak choćby okres dojrzewania autorytety się zmieniają i to bardzo drastycznie. Często stają się nimi bogaci rówieśnicy lub koledzy, którzy nie boją się postawić wszystkim dokoła. Niestety często autorytety naszej pociechy są kompletnie niefortunnie wybrane co powoduje fatalne skutki. Przede wszystkim maluch zaczyna się upodabniać do wielu z nich, co w przypadku gdy trafia na negatywne postacie wcale nie jest dobre. Często właśnie przez to nasze pociechy wpadają w złe towarzystwo. Zaczynają się problemy z nimi w szkole czy nawet w domu. Wszechobecny jest bunt przeciwko wszystkiemu. Nie zawsze możemy tłumaczyć to okresem dojrzewania, często jest to po prostu zły wpływ otoczenia. Wtedy szczególnie trzeba uważać na dziecko, rozmawiać tłumaczyć i pokazywać co rzeczywiście liczy się w życiu. W innym przypadku, kiedy rodzice są zabiegani i nie mają czasu nawet zauważyć, że coś niedobrego dzieje się z ich potomkiem, kończy on niekiedy na izbach wytrzeźwień lub nierzadko dużo gorzej. Nie chcemy jednak do tego dopuścić toteż musimy się starać by syn czy córka umieli odnaleźć dobre i słuszne wzorce, które będą motywowały je do działania. Dobrze jest pokazywać dziecku nowe drogi spędzania czasu. Często złe autorytety biorą się ze zwyczajnej nudy. Warto jest ukazać pociesze różnorodne dziedziny, które mogą stać się jej zainteresowaniami. Warto zabierać dziecko na mecze, zapisać na jakiś sport czy oglądać ciekawe programy. Często wystarczy rodzinny wypad do kina, by maluch zakochał się w nim bez pamięci. Ważne by miał czym się zająć i by sam chciał dalej się rozwijać. Nie zniechęcaj się jeśli nie polubił koszykówki, na którą go zapisałeś, daj mu szukać dalej, swojej własnej drogi.

Świat w oczach dziecka

admin — Tue, 10 Nov 2009 20:04:00 +0000

U małego dziecka prawidłowe jest to, że świat wewnętrzny znajduje się tak samo wewnątrz jak i na zewnątrz, i dlatego my, ludzie dorośli, możemy wkroczyć w świat wyobraźni dziecka, bawiąc się z nim lub w inny sposób uczestnicząc w tym, co przeżywa w swojej wyobraźni. Spójrzmy chociażby na trzyletniego chłopca. Jest szczęśliwy, bawi się całymi dniami sam albo z innymi dziećmi; umie już ładnie siedzieć przy stole jak i jeść jak dorośli. W ciągu dnia dosyć dobrze postrzega różnicę między tym, co nazywamy rzeczywistością, a tym, co zwiemy dziecięcą wyobraźnią. A jak jest w nocy? Maluch śpi i niewątpliwie miewa sny. Czasami budzi się z przeraźliwym krzykiem. Matka budzi się i przybiega do swojej pociechy i chce go wziąć na ręce. Dziecko jednak krzyczy i woła, że chce mamusi, a nie przerażającej wiedźmy. Świat jego snów rozprzestrzenił się na świat rzeczywisty i przez jakieś dwadzieścia minut matka czeka spokojnie, aż dziecko zrozumie, że mama nie jest straszydłem ze snu. Nagłe zarzuca jej ręce na szyję i zanim zdąży opowiedzieć mamie o koszmarze jaki przeżył zapada w sen, a ta może wrócić spokojnie do łóżka. Maluchy na co dzień mają skłonności do naginania prawdy. Trudno jest im zaznajomić się ze światem zewnętrznym. Trzeba pozwolić im na to, co nazwalibyśmy iluzją, gdybyśmy mówili o ludziach dorosłych. Spójrzmy teraz na mniejsze dzieci, które chodzą do przedszkola. Z tego co wiemy o wychowawczyni, trudno zgadnąć, czy dzieci ją polubią. Może ja znasz i wiesz, że nie masz o niej dobrego zdania. Może się jednak zdarzyć, że twoje dziecko będzie ją uwielbiało, bo w kontaktach z nim jest godna zaufania, miła i z łatwością może stać się tą osobą, która to jest niezbędna dla jego szczęścia i rozwoju. Wszystkie jednak takie zachowania wypływają z więzi, która wcześniej trwała między matka a niemowlęciem. Istniały wtedy przecież specjalne warunki, rodzicielka dzieliła się ze swym małym brzdącem szczególnym kawałkiem świata; był on wystarczająco mały by dziecko nie czuło się oszołomione, a matka powoli powiększała go by zaspokoić rosnącą zdolność dziecka do uczestniczenia w sprawach świata. świat maluchów bardzo różni się od naszego, musimy o tym pamiętać.