Testy DNA » rodzina

Maluch w centrum uwagi

admin — Mon, 08 Feb 2010 09:43:53 +0000

Oczekiwanie na malucha, który niebawem ma pojawić się w naszej rodzinie jest z pewnością wspaniałym okresem. Gdy jednak już jest wśród nas stajemy przed całą masą różnego rodzaju trudności, które każdy rodzic musi przejść. Najgorsze jest prawdopodobnie znalezienie złotego środka we wszystkich ze swoich działań. Tylko skąd wiedzieć co znaczy “wystarczająco” a co “za dużo”? To jest z pewnością największy problem. Najgorzej jest wyważyć środek w sprawie, która poruszona jest w tytule. Każdy z pewnością zdaje sobie sprawę, że dziecko musi być otoczone miłością, ochroną i szczęściem, należy poświęcać mu bardzo dużo uwagi. I tutaj pojawia się pierwszy kłopot. Jak dużo uwagi potrzebuje maluch by nie stal się w efekcie jej centrum? To pytanie, jest jednym z tych na które nie znajdziemy ogólnej odpowiedzi. Każde dziecko należy traktować indywidualnie, gdyż każde jedno różne jest od wszystkich innych. Są jednak zgeneralizowane prawdy, o których należy bez wątpienia pamiętać. Przede wszystkim nie możesz rzucać wszystkiego zawsze wtedy, gdy bobas coś chce. Nie należy zostawiać rozpoczętego zmywania nauczyć z powodu “chcę się z tobą pobawić” wypowiedzianego przez twojego szkraba. Oczywiście zrozumiały i oczywisty jest fakt, że zabawa z maluchem jest nieodłącznym elementem każdego dnia, bynajmniej być powinna, aczkolwiek nie może stać się podstawą życia wszystkich domowników. Zamiast rzucać wszystko musisz wytłumaczyć maluchowi, że bardzo chętnie zajmiesz się nim po wykonaniu swojego już rozpoczętego zadania. Z pewnością początkowo będzie to trudne, dzieci nie lubią sprzeciwów jednak muszą je niestety nierzadko słyszeć by nie stały się rozpieszczonymi egoistami, które w przyszłości zdominują totalnie wszystko dokoła. Nie chcesz przecież dopuścić do sytuacji, w której niczego nie będziesz mógł zrobić, gdyż odmowa czegokolwiek kończyła się będzie płaczem i histerią malucha. Problematyczna jest rzeczywiście sprawa wyważenia odpowiednio środka, bo naturalne jest, że dziecko nas potrzebuje, szczególnie spędzonego z nami czasu, jednak tak by nie stał się on przesadą.

Posiadanie obojgu rodziców

admin — Wed, 09 Dec 2009 12:26:52 +0000

Różnica między mamą i tatą jest oczywista dla malucha i niesamowicie potrzebna. Dlatego też należy być świadomym, że mama choćby bardzo się starała nie zastąpi dziecku ojca. ponadto ojciec jest niezmiernie ważny, powinien dawać matce wsparcie moralne, by być podporą jej autorytetu, osobą, która symbolizuje prawo i porządek, które matka wpaja dzieciom. Nie musi być on obecny całymi dniami, by wykonywać dobrze swoją rolę, jednak musi pojawiać się na tyle często by maluch wiedział i był pewien, że jest osobą bliską, a co najważniejsze istniejącą. To głównie matka kieruje życiem dziecka i dzieciom dobrze jest ze świadomością, że może ona prowadzić cały dom, podczas nieobecności ojca. Każda kobieta powinna potrafić okazywać swój autorytet mową i czynem, lecz jeśli musi być dla dziecka totalnie wszystkim, co dzieje się w przypadku samotnych matek, musi dawać maluchowi surowość, srogość jak i miłość to faktycznie jest obarczona niesamowicie ogromnym ciężarem. Co pewien czas dziecko będzie obdarzało kogoś uczuciem nienawiści i jeśli nie będzie przy nim ojca, który nad tym stanowczą ręką zapanuje, będzie nienawidziło matki, która nie zawsze sobie z tym poradzi. Dla dziecka byłoby to też nie małym problemem, bo stałoby się niesamowicie rozproszone, że jednocześnie nienawidzi i darzy ogromną miłością tę samą osobę. Ojciec poza tym jst niezbędny dziecku przede wszystkim ze względu na swe zalety i właściwości, które odróżniają go od innych mężczyzn, a także ze względu na pełnię swej osobowości. Często dzieci już od pierwszych dni swojego życia będzie oglądało się za ojcem, później wyciągało do niego rączki i nasłuchiwało jego kroków. Inne niestety odwracają się od niego lub powoli, stopniowo pozwalają na to by stał się ważną osobą w ich życiu. Jedno dziecko będzie chciało się dowiedzieć, jaki jest naprawdę ojciec, natomiast tata innego będzie występował jedynie w jego snach i marzeniach, a dziecko nie pozna go tak, jak znają go inni ludzie. Jeśli ojciec jest obecny przy dziecku i chce je poznać, dziecko to ma szczęście.

Brak ojca, przykre doświadczenia

admin — Mon, 23 Nov 2009 06:33:14 +0000

Są przykre przypadki, gdy ojcowie umierają przed narodzinami dziecka, bądź jeszcze w takim momencie, że maluch nie może go poznać. Jakie ma to konsekwencje w dorosłym życiu? I czy w ogóle ma? Znam przypadek, w którym ojciec zmarł przed narodzinami córki. Tragedią było to, że swój pogląd na temat mężczyzn tworzyła tylko na podstawie wyidealizowanego obrazu swego ojca. Nigdy nie przeżyła tego, że w łagodny sposób zawiódł ją prawdziwy ojciec. Wyobrażała sobie zawsze, że mężczyźni są idealni, i początkowo, w wyniku jej przeświadczenia, widziała w nich najlepsze cechy charakteru. Wcześniej czy później każdy mężczyzna, którego poznała, nieuchronnie okazywał się daleki od ideału. Zawsze, gdy tak się stało, wpadała w rozpacz i nieustannie narzekała. Jak z pewnością się domyślasz, taki sposób postępowania zrujnował jej życie. O ile byłaby szczęśliwsza gdyby jej ojciec żył, gdy była małą dziewczynką. Z pewnością uważałaby go za ideał, lecz jednocześnie odkrywała jego wady, a on znosiłby jej nienawiść w momentach kiedy by ją zawiódł. Jest rzeczą powszechnie znaną, że istnieje szczególna więź między ojcem i córką. Rzeczywiście, każda dziewczynka marzy o tym, by być na miejscu swojej matki, a w każdym razie ma skłonności do romantycznych marzeń. Wiadomo, że czasami nawet ojciec i syn rywalizują o uczucia matki. Nie powinno dawać to podstaw do niepokoju, jeśli matka i ojciec są ze sobą szczęśliwi. Oczywiście rywalizacja ta nie może kłócić się ze związkiem między rodzicami, którym wzajemna miłość daje poczucie bezpieczeństwa. Uczucia małego chłopca są bardzo silne, więc należy traktować je poważnie. Nie można jednak pozwolić by jakakolwiek rywalizacja przybrała obraz walki czy nienawiści. ojciec powinien kochać zarówno dzieci jak i matkę, a wszyscy wspólnie powinni spędzać wspaniałe chwile, które zapadną w pamięci wszystkich członków rodziny na długo. Nie do przeżycia jest przecież sytuacja, w której syn czy córka będzie nieustannie zazdrosna o któregoś z rodziców.

Brak rodzeństwa

admin — Tue, 20 Oct 2009 08:11:26 +0000

Istotną zmiana w modelu rodziny jest brak nie tylko braci czy sióstr, ale także dalszych krewnych jak kuzyni. Nie łudźmy się, że zapewniając dziecku kolegów do zabawy,zastąpimy mu brakujących członków rodziny. Więzy krwi odgrywają ważną rolę w stopniowym procesie odchodzenia od dwustronnych i trójstronnych kontaktów dziecka, od matki, od rodziców do społeczeństwa w szerszym znaczeniu. Należy się spodziewać, że w dzisiejszych czasach dziecko nie będzie miało takich możliwości jak niegdyś w wielodzietnych, dużych rodzinach. Często zdarza się, że oprócz braku rodzeństwa, dziecko nie ma żadnego kuzynostwa, z którym mogłoby być w stałym i bliskim kontakcie, co w przypadku jedynaka jest jednak istotne. Najlepszym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest rozszerzanie kontaktów malucha z rówieśnikami i okazji ich nawiązywania. Wiele mogą tu zdziałać świetlice i przedszkola, jeśli oczywiście nie są zbyt zatłoczone i dysponują odpowiednio wyszkolonym i rzeczywiście dobrym personelem. Nie chodzi tu o sam dobór wychowawców, ale głównie o ich szkolenie w zakresie psychologii maluchów. Rodzice mogą również wykorzystać przedszkole, by pozwolić sobie na chwilkę odpoczynku, zwiększając zakres kontaktów dziecka z dorosłymi i innymi rówieśnikami, przez co powiększają możliwości zabawy swojej pociechy, która z pewnością mu się spodoba. Wielu rodziców jest wręcz rozdrażnionych swymi pociechami kiedy spędzają z nimi cale dnie, jednak podczas gdy mają kilka godzin dla siebie, to przez resztę czasu są wspaniałymi rodzicami. Dobra rodzina może posłużyć się dobrym przedszkolem, by w przemyślany i rozsądny sposób rozszerzyć pole działania małych dzieci, które w innym wypadku czułyby się samotne, a ponieważ dobre przedszkole zaspokaja potrzeby dobrej rodziny, ma więc szczególną, choć nierzadko nieuchwytną, nieobjętą statystyk wartość dla społeczeństwa. jeśli społeczeństwo będzie poważnie traktowało teraźniejszość, to ma przed sobą przyszłość, a przyszłość wypływa z odpowiedniej, dobrej rodziny.

Zdominowani przez kobiety

admin — Fri, 16 Oct 2009 15:48:11 +0000

Rola mężczyzny w rodzinie zmienia się niestety od kilku lat na gorsze. Mimo, że jest on przystosowany, w aspekcie charakteru i osobowości, do tego by być głową rodziny i podporą dla wszystkich jej członków, coraz częściej nie ma na to możliwości. Z przykrością muszę stwierdzić, że niezwykle często kobieta nie pozwala mężowi być prawdziwym mężczyzną. Od pewnego czasu zauważyć możemy powstanie nowego gatunku rodzaju żeńskiego, w ciągu paru pokoleń pojawił się typ kobiety, który autentycznie chce zagrażać mężczyznom. Nie jest to powód błahy, bowiem panie te z zaskakującą siłą poniżają swoich mężów, braci czy znajomych lub współpracowników. kobieta zaczęła zarabiać pieniądze, co spowodowało, że w wielu przypadkach, czuje się ona najważniejsza, chcąc nieustannie sprawować rolę, która należy się bez wątpienia mężczyźnie. Chce być ona niezależna, w całkowitym sensie tego słowa, co z pewnością nie pomaga związkowi. To wszystko nieustannie powoduje kryzys ojcostwa, zatem również odłączenia mężczyzny z życia rodziny. Stracił on pozycję głowy rodziny, żona udowadnia, często sama sobie, że nie potrzebuje nikogo by świetnie sobie radzić, zatem jego sytuacja staje się nijaka. Czynniki ekonomiczne, kult sukcesu i rozwój cywilizacji, który pozwolił na takie zachowania powodują coraz bardziej, że rola ojca stopniowo maleje. Czuje się on niepotrzebny, bo przecież tak jest traktowany, to zatem powoduje konflikt z dziećmi, szczególnie z synem. Chce on przecież upatrywać w tacie autorytetu i silnej osobowości, a jeśli jest nijaki dziecko odczuwa frustrację patrząc na niego. Bezsilność i bezradność mężczyzny powoduje godziny spędzane w pracy i brak kontaktu z dzieckiem, tam natomiast próbuje on być najlepszy, chce stać się doceniony chociaż w tym miejscu. podczas gdy nie udaje mu się to wraca rozdrażniony do domu, odreagowując na członkach rodziny. Koło niestety jest błędne i nieustannie się kręci, brnąc ku nieszczęściu. Problem bez wątpienia leży po stronie kobiety. Mówię tu o tym jedynym typie kobiety, która przez swoją apodyktyczną, feministyczną naturę niszczy wszystko co ją otacza.