Testy DNA » ojciec

Mamo, tato ja chcę!

admin — Thu, 11 Feb 2010 12:05:40 +0000

To zdanie słyszy miliony razy każdy rodzic. Jak reaguje wielu z nas? Wykształciły się dwa skrajne typy zachowań, z czego zaznaczam żadne, kompletnie żadne nie jest dobre. Pierwszym jest połowicznie stwierdzając to najprostsze, polega ono na spełnianiu każdej zachcianki nasze pociechy. Słyszymy wykrzyczane zdanie z tytułu, a w chwilę później dziecko ma nową lalkę, nowy samochodzik, cukierki, czekoladę, loda… cokolwiek tylko zechce. Jakie to rodzi konsekwencje? Wydawałoby się, że jedynie pomniejszenie twojego portfela. Niestety ten aspekt jest prawdopodobnie najmniej bolesnym. Przede wszystkim maluch staje się wręcz dyktatorem , robisz wszystko tak jak “on chce”. Poza tym jest to związane z jego przyszłością. Stanie się on z pewnością egoistą, który nie zrozumie sytuacji, gdy naprawdę nie będziesz mógł czegoś mu kupić lub dać. Będzie indywidualistyczną jednostką odciętą od złego świata, który nie daje wszystkiego takim jakie twoje dziecko by chciało mieć. Nie możesz na to pozwolić. Przecież chcesz by maluch był szczęśliwy, nie tylko teraz, ale w całym życiu. Gdy jednak pozwolisz mu wejść domownikom na głowę z pewnością w przyszłości odegra się to na nim. Druga natomiast skrajność, nieszczęśliwie polega na odmawianiu kompletnie wszystkiego. Czy rzeczywiście jest to skuteczne? Czy dziecko nie mogłoby dostać jakiegoś słodkiego upominku w dniu powszednim, który to nie jest ani jego urodzinami, ani Bożym Narodzeniem? Dlatego też by wyważyć ten słynny złoty środek, ludzie znajdujący się w grupie tych mądrych i zrównoważonych stosują umiarkowaną taktykę. Podczas gdy dziecko coś chce, początkowo uczą go słowa “proszę”. W dalszej kolejności zastanawiają się czy dana rzecz rzeczywiście powinna znaleźć się w posiadaniu malucha. Czy może czekolada nie jest czwartą w tym tygodniu, podczas gdy jest środa. A może jest dzień po jego urodzinach, a nadal pragnie samochodziku, maskotki i jeszcze naklejek z nową postacią z bajek. Musisz jako rodzic zastanowić się co rzeczywiście możesz kupić maluchowi, a co nie. Jeśli jednak mamy do czynienia z tą drugą opcją, musisz wyjaśnić szkrabowi dlaczego nie może dostać danej rzeczy. Spokojnie poinformuj go dlaczego nie otrzyma upragnionego gadżetu czy przysmaku. I stanowczo unikać stwierdzenia “bo nie”.

Rola ojca w życiu dziecka

admin — Tue, 02 Feb 2010 07:31:00 +0000

Rodzice w życiu każdego malucha są bardzo ważni. Każde z nich pełni w nim szczególną rolę. Dlatego też wychowywanie się bez któregokolwiek z nich jest trudne, dla wielu maluchów nawet bardzo. Zarówno mama i tata powinni byś najważniejszymi osobami na świecie. Niekiedy niestety w rodzinach napotyka się na straszną tendencję robienia z ojca “tego gorszego” rodzica. Kiedy dziecko rozrabia i jest niegrzeczne, mama prosi męża by zareagował, zatem dziecko widzi jedynie to, że mamie jego wybryki nie przeszkadzają, a tata w oczach malucha staje się niezrozumiale nadpobudliwym rodzicem, któremu wszystko przeszkadza. Prowadzi to również do sytuacji, gdzie mama zostając z pociechą sama nie da rady “jej okiełznać”. Poza tym gdy bobasek, przestaje nim być, zaczyna dorastać i podejmować różne decyzje. Przychodzi do rodziców i pyta czy może coś zrobić, w późniejszym czasie, czy może wyjść do koleżanki, dalej na dyskotekę i tak dalej. Napotykając na mamę słyszy zazwyczaj “zapytaj tatę”. A u niego słyszy odpowiedź, którą usłyszałby również od każdego innego rodzica, w tym również od rodzicielki. Kiedy jest ona negatywna pociecha obraża się na cały świat, ale głównie na tatę oczywiście, przecież to on staje się wyrocznią złych decyzji. Często wpływa to na złe stosunki między ojcem i dzieckiem, stał się przecież tym gorszym rodzicem. Nie można pozwolić na taki obieg sprawy. Wszelkiego rodzaju oświadczenia, odpowiedzi i decyzje powinny zostać podejmowane wspólnie. W innym przypadku jeden rodzic pracuje na autorytet drugiego. Taka sytuacja nie jest zdrowa i stanowczo źle wpływa na całą rodzinę. Zaczyna się od bezpośredniego konfliktu z pociechą, później zaczynają się pretensje jednego z małżonków do drugiego. To wszystko ciągnie za sobą nieustanne kłótnie, na które patrzy bogu ducha winne dziecko. To ono też traci najwięcej i jest wbrew pozorom najbardziej krzywdzone. Nie wie przecież o co chodzi i dlaczego rodzice krzyczą. Trudno mu również zrozumieć co się dzieje nie tak wokół.

Ojciec i syn

admin — Sat, 23 Jan 2010 10:11:41 +0000

Rodzice w życiu dziecka są najważniejszymi istotami. To oni pokazują maluchowi świat, to oni je wychowują, to na ich oczach rosną i dojrzewają. Jednak między ojcem a synem istnieje wyjątkowa więź. Ojciec oprócz tego, że powinien wykazywać się opiekuńczością, a w oczach maluchów staje się superbohaterem, który ocali je przed wszelkimi trudnościami i kłopotami, dla syna musi być również wzorem. Dlatego też w wielu przypadkach, podczas gdy wzór ten jest zaburzony, konflikt miedzy ojcem i synem jest szczególnie widoczny. Syn potrzebuje ojca w wielu sytuacjach. Najpierw w szkole, kiedy to opowiada z ekscytacją kim jest jego tatuś. Jest on zachwycony i niezmiernie cieszy się, że ojciec jest kimś ważnym, a w jego oczach wręcz niezastąpionym. Duma dziecka z powodu samego zawodu rodzica jest nie do opisania. W dalszym życiu takie sytuacje zdarzają się kilkukrotnie. Szczególnie wtedy gdy tata pokazuje synowi rozwiązania trudnych dla niego zadań, znów staje się jego autorytetem. Ta wspaniała więź jest umacniana wspólnymi wypadami na mecze czy graniem w piłkę. Ojciec jest w życiu każdego chłopca niezmiernie ważny, zwłaszcza jeśli kontakt między nimi jest zdrowy i przyjazny. Wtedy z każdym problemem syn chętnie zmierza do ojca nie obawiając się jego potępienia czy krzyków. Taka sytuacja jest wspaniała, tata staje się oparciem i wybawicielem z wielu kłopotów, w końcu zawsze zna rozwiązania i recepty na smutki. W czasie gdy syn zaczyna dojrzewać pojawiają się problemy z koleżankami, a także różnego rodzaju wątpliwości na tle intymnym. Oczywisty jest fakt, że syn chętniej uda się z nimi do taty, który zrozumie je lepiej niż mama. Wszystko to funkcjonuje dobrze i przyjaźnie tylko jeśli atmosfera w domu jest zdrowa, a dziecko czuje się w nim dobrze. Ojciec nie może być apodyktycznym rodzicem, który wszystko wie najlepiej, a syn większości wszystko robi źle. Taki stan będzie pogarszał kontakty między domownikami z każdym dniem. Dlatego należy starać się by syn widział w ojcu rzeczywiście swoją opokę i wzór do naśladowania.

Autorytety dziecka

admin — Tue, 19 Jan 2010 19:07:17 +0000

Jest to jedna z ważniejszych rzeczy w życiu każdego małego i dużego człowieka… Autorytet. często są nimi rodzice, często sławni ludzie czy naukowcy. Bywa różnie, w życiu malucha zmieniają się one z wiekiem, a także adekwatnie do poznawanych rzeczy, zjawisk, ludzi. Początkowo autorytetem podświadomie są rodzice. Wszyscy wiemy jak zachowuje się dziesięcio czy jedenastoletni maluch. Wszystko co powie mama czy tata jest często nie do podważenia. Niestety w późniejszym czasie jak choćby okres dojrzewania autorytety się zmieniają i to bardzo drastycznie. Często stają się nimi bogaci rówieśnicy lub koledzy, którzy nie boją się postawić wszystkim dokoła. Niestety często autorytety naszej pociechy są kompletnie niefortunnie wybrane co powoduje fatalne skutki. Przede wszystkim maluch zaczyna się upodabniać do wielu z nich, co w przypadku gdy trafia na negatywne postacie wcale nie jest dobre. Często właśnie przez to nasze pociechy wpadają w złe towarzystwo. Zaczynają się problemy z nimi w szkole czy nawet w domu. Wszechobecny jest bunt przeciwko wszystkiemu. Nie zawsze możemy tłumaczyć to okresem dojrzewania, często jest to po prostu zły wpływ otoczenia. Wtedy szczególnie trzeba uważać na dziecko, rozmawiać tłumaczyć i pokazywać co rzeczywiście liczy się w życiu. W innym przypadku, kiedy rodzice są zabiegani i nie mają czasu nawet zauważyć, że coś niedobrego dzieje się z ich potomkiem, kończy on niekiedy na izbach wytrzeźwień lub nierzadko dużo gorzej. Nie chcemy jednak do tego dopuścić toteż musimy się starać by syn czy córka umieli odnaleźć dobre i słuszne wzorce, które będą motywowały je do działania. Dobrze jest pokazywać dziecku nowe drogi spędzania czasu. Często złe autorytety biorą się ze zwyczajnej nudy. Warto jest ukazać pociesze różnorodne dziedziny, które mogą stać się jej zainteresowaniami. Warto zabierać dziecko na mecze, zapisać na jakiś sport czy oglądać ciekawe programy. Często wystarczy rodzinny wypad do kina, by maluch zakochał się w nim bez pamięci. Ważne by miał czym się zająć i by sam chciał dalej się rozwijać. Nie zniechęcaj się jeśli nie polubił koszykówki, na którą go zapisałeś, daj mu szukać dalej, swojej własnej drogi.

Poznaj niemowlaka

admin — Mon, 11 Jan 2010 07:15:07 +0000

Zajście kobiety w ciąże powoduje wiele zmian. Zarówno jej charakteru, stylu życia jak i jej otoczenia. Do tej pory bowiem mogła mieć szerokie zainteresowania, być przedsiębiorcą czy politykiem, zapalona tenisistką lub osobą zawsze gotową pójść na przyjęcie czy do pubu. Często zanim kobieta doświadczy wspaniałości jaką jest macierzyństwo, wypowiada się lekceważąco wyraża się o sposobie bycia swoich przyjaciół, którzy posiadali wspaniałego małego szkraba. Tak strasznie wtedy kpiła z ich ograniczonego życia. Być może naprawdę wzbudzały w niej odrazę przyziemne sprawy jak pranie czy zmienianie pieluch. Niekiedy zdarza się, że ciąża początkowo powoduje złość u przyszłej mamy, zdaje sobie ona sprawę, że dziecko uniemożliwi jej nocne wypady i spontaniczny tryb życia. Doświadczenie wskazuje jednak, że kobiety, która poczęła dziecka, zaobserwować można stopniowe zmiany fizyczne i emocjonalne. Podczas ciąży mloda mama zmienia całe nastawienie do świata. Z każdym dniem nabiera przekonania, że pępek jej świata znajduje się w jej własnym ciele. Wszystko kręci się wokół malucha, który lada moment pojawi się na świecie. Najważniejsze co powinna zrobić świeżo upieczona mama, to zacząć poznawać swoje dziecko jako osobę i to jak najwcześniej. Dziecko wie o mamie od razu po poczęciu więcej niż ona o maluchu. Wie kiedy mama była niespokojna, odczuwało każdy łyk kawy czy pośpiech spowodowany spóźnieniem do pracy. Przywykło już do twojego stylu bycia, szybkiego lub całkowicie statycznego życia. Musisz droga mamo poznać swoje dziecko w dwóch podstawowych przypadkach. Wtedy gdy jest zadowolone i mniej lub bardziej spokojne, i wtedy, kiedy jest pobudzone. W pierwszym wypadku dziecko przeważnie śpi, choć nie cały czas i te momenty spokojnego czuwania są niezwykle cenne. Niektóre dzieci jest niestety trudno zadowolić, często płaczą i są niespokojne przez długi czas. Nie zasypia w łatwy sposób toteż może wydawać się, ze występują problemy z nawiązaniem odpowiednich więzi. Jednak wszystko z czasem się stabilizuje. Powodem, dla którego każda mama powinna poznać swojego malucha, w obu przypadkach, jest fakt, że potrzebuje ono mamy i jej pomocy niesamowicie mocno.