Współczesność przynosi nam wiele negatywnych wydarzeń, norm i uczuć, które nie powinny mieć miejsca. Jednym z rzeczy, o których mówi się głośno, a wbrew temu daje się na to przyzwolenie jest nieustanna pogoń za pieniądzem. Oczywiście odwieczną prawdą jest, że pieniądze szczęścia nie dają, aczkolwiek dwudziesty pierwszy wiek dopowiedział jej zakończenie, mianowicie: pieniądze szczęścia nie dają, ale daje to co można za nie zrobić. Rzeczywiście bez pieniędzy żyć się nie da. Bynajmniej ni godnie i normalnie. Jednak czy są one najważniejszą rzeczą w życiu? Szczególnie wtedy gdy mamy kochającą rodzinę, składającą się z męża i dzieci? Twoi bliscy powinni być dla ciebie najważniejsi. Bez względu na wszystko. Toteż zarówno ty jak i twój mąż nie możecie poświęcać się bez opamiętania pracy, zapominając o istnieniu świata poza nią. Nie można być rodzicem tylko przez kilka godzin na dzień. Nawet jeśli twoje dziecko ma piętnaście czy szesnaście lat, musisz być świadoma, że potrzebuje twojej obecności. Jest to podświadome. Zauważ co dzieje się z młodzieżą, których rodzice wyjeżdżają w sprawach zawodowych i rzadziej są w domu niż ich nie ma. Widzisz z pewnością przygody młodych ludzi z alkoholem, papierosami czy narkotykami. Wiele zarówno dziewcząt jak i chłopców ma zaniżone poczucie moralności, co doprowadza do tego, że pozwalają sobie na stanowczo za dużo. Często młodzież nie szanuje siebie nawzajem co też nie kończy się dobrze. Spójrz jak wiele możesz zadziałaś będąc przy swoim dziecku. Oczywiście nie każe, które wychowuje się praktycznie bez rodziców schodzi na złe tory, ale z pewnością jest ono na to narażone bardziej niż inni. Poza tym pewne jest, że w pewnym momencie okaże się, że szczerze ma ci za złe, że w danym momencie cię przy nim nie było. Dlatego też musisz pamiętać, że dziecko jest ważniejsze od wszystkiego dokoła. Nie ważne czy ma pięć lat czy piętnaście musisz znaleźć dla niego czas i naprawdę się nim zająć. Oczywiście inaczej niż bobasem zajmiesz się dorastającym młodzieńcem, lecz podobne jest to, że musisz oddać się temu szczerze. Rozmowa z pociechą jeśli nie będzie szczera, co oznacza, że nie odliczasz chwil kiedy będziesz mogła wrócić już do swoich zajęć, ani tego że słuchasz tylko jednym uchem, z pewnością przyniesie waszej więzi dużo dobrego.
Wydaje się, że w obecnych czasach młodzi rodzice mają stanowcze poczucie swojej roli. Nowocześni rodzice czekają. Planują oni potomstwo i czytają poradniki. Wiedzą, że będą w stanie zapewnić odpowiednią opiekę tylko dwójce czy trojce dzieci, dlatego więc zabierają sie do w ten sposób ograniczonej pracy rodzicielskiej w najlepszy z możliwych sposobów: wykonują ją sami. Robią wszystko najlepiej jak potrafią. Wynikiem tego, jeśli wszystko układa się dobrze, jest bezpośrednia więź, której intensywność i bogactwo jest samo w sobie zatrważające. Można zauważyć, że rodzice, którzy w przemyślany sposób zabrali się do przygotowania dzieci do drogi ku zdrowiu psychicznemu, sami są indywidualistami. Łączy się z tym nierozerwalnie fakt, że będą może potrzebowali rozwijać swoją własną osobowość. We współczesnym społeczeństwie coraz mniej dba się o pozory. Ci rodzice, którzy pieczołowicie wykonują swą pracę, dostarczają niemowlęciu i małemu dziecku bogactwo otoczenia, co więcej, jeśli dostępna jest prawdziwa pomoc, tacy rodzice korzystają z niej, musi być to jednak taki rodzaj pomocy, który nie podważa ich poczucia odpowiedzialności. Dla starszego dziecka narodziny młodszego brata czy siostry nie zawsze są przyjemne. Mogą one być dla niego cennym doświadczeniem albo ogromnym zmartwieniem. Rodzice, którzy jednak przemyślą decyzję o drugim dziecku mają szansę wyzbyć się problemów i pomyłek, których da się uniknąć. Musimy bowiem wiedzieć, że życie jest trudne i dla nikogo nie jest trudniejsze niż dla normalnego, zdrowego malucha w wieku od trzech do pięciu lat. Na szczęście dostarcza ono też wiele nagród i daje dziecku nadzieję, pod warunkiem, że dom zapewnia mu poczucie stałości, a dziecko czuje szczęście i zadowolenie płynące z więzi między rodzicami. Są one dla malucha bardzo ważne. Widząc bowiem codzienne kłótnie między mamą i tatą dziecko z pewnością nie będzie szczęśliwe. Coraz częściej na szczęście rodzice chcą poznawać potrzeby swoich pociech. Jest to o tyle pozytywne, że nie znając problemu przed jakim się staje trudno jest mu zapobiec. By zapewnić maluchowi pełnię szczęścia należy skupić się na poznawaniu jego i jego potrzeb.
Istnieje niesamowita liczba możliwości wzbogacania życia dziecka przez tatę. Maluchy tworzą w swoich główkach ideał, przynajmniej po części, na podstawie tego co widzą, albo sądzą, że widzą patrząc na ojca. Otwiera się przed nimi nowy, tajemniczy i fascynujący świat, kiedy ojciec stopniowo wyjaśnia im charakter pracy, do której wychodzi codziennie rano i z której wraca każdego popołudnia. Jak widzisz dzieci często bawią się w mamusię i tatusia, zauważasz z pewnością, że tatuś wychodzi co rano do pracy, a matka zajmuje się domem i opiekuje dziećmi. Prace domowe to coś, z czym dzieci zaznajamiają się bez trudu, bo zawsze toczą się wokół nich, lecz praca, którą wykonuje ojciec, nie mówiąc już o zainteresowaniach po pracy, rozszerza spojrzenie maluchów na świat. Z pewnością wiesz jak szczęśliwe są dzieci zręcznego rzemieślnika, który pozwala im obserwować pracę swych rąk i tworząc wraz z nim praktyczne przedmioty. Jeśli dodatkowo ojciec włączy się do zabawy swoich pociech, to z pewnością wniesie nowe cenne elementy, które będzie można potem wykorzystać w zabawie, a jednocześnie nie będą tłumiły naturalnego rozwoju ich wyobraźni. Są niestety ojcowie, którzy kupują swojemu dziecku zabawki, które jak chociażby elektryczna kolejka, tak bardzo ich zachwycają, że bawią się nimi sami. Psują wszystko zabraniając maluchowi dotykania zabawki w obawie o zepsucie czy połamanie. Często zdarza się, że maluchy nie mają w dzieciństwie swojego ojca na cały dzień dla siebie. Jednak powinno być obowiązkiem każdego taty zabranie dzieciaków na wycieczkę czy piknik i spędzenie z nimi całej soboty czy innego miłego dnia. Cała rodzina będzie w pełni doceniać taki gest, a niektóre z tych przeżyć będą cenione i przechowywane w sercu jako największy skarb przez całe życie. Wspomnienia dotyczące ojca bardzo przydają się w dorosłym życiu. Nie tylko w kształtowaniu swojej własnej rodziny, ale także podczas wkraczania w dorosłość, dzieciom przydaje się świadomość, że ich tata jest dobrym opiekunem, który nigdy nie pozwoli by stała im się krzywda.
Ojciec w życiu dziecka jest niesamowicie ważną osobą. Oczywiście to matka nosi malucha w swoim brzuchu, co sprawia, że związek z nim jest szczególnie naturalny, jednak niewiele mniejszą siłę ma zdrowa więź między dzieckiem a tatą. W dzisiejszych czasach ojcostwo wygląda całkiem inaczej niż w przeszłości. Niegdyś jak pamiętają nasze babcie, mężczyzna był głową rodziny odpowiedzialną za wszystko. Kobieta natomiast wychowywała dzieci podczas nieobecności męża, a także pilnowała by wszystko było czyste, schludne i poukładane, to ona zajmowała się domem. Radość maluchów, a i żony, była niesamowita kiedy ojciec wracał do domu, po trudnym dniu pracy. Stanowił on podporę w każdej trudnej sprawie, z którą kobieta z racji swojej delikatności i niewinności nie powinna radzić sobie sama. Dzisiaj niestety jest już inaczej. Kobieta sprawiła, że nie jest tak szanowana jak kiedyś. Stało się to krótko po tym gdy pierwsza włożyła spodnie. Powstały feministki i równoznaczne emancypantki. Kobieta zaczęła zarabiać pieniądze i nie potrzebowała już drugiej głowy rodziny. Jak ma się to do dzieci? myślę, że dla wielu jest to jasne. Współczesny ojciec stracił, oczywiście nie mówię o wszystkich przypadkach, a jedynie o problemie czasów, w których żyjemy, stracił więc wiele męskości. Żona chce ze wszystkim radzić sobie sama, a dzieci widzą bezosobowość, a często pantoflarstwo taty. Sytuacja taka zbliża się ku temu, by dzieci nie szanowały taty, mimo jego największych starań. Z tego powodu nierzadko oszuka on podświadomie możliwości odreagowania w pracy. Próbuje osiągnąć on ciągle więcej i więcej, a kiedy się to nie udaje wraca do domu sfrustrowany, przekładając swoje złości na członków rodziny. Kiedy jednak jest odwrotnie i mężczyzna wspina się po szczebelkach biznesu, nie ma go nieustannie w domu, a dzieci prawie zapominają o jego istnieniu. Zjawia się bardzo rzadko kiedy maluchy jeszcze nie śpią i omija go praktycznie całe ich dorastanie i dzieciństwo, w którym jest naprawdę potrzebny. Dlatego też jeśli jesteś takim ojcem, otwórz oczy i zrób wszystko by naprawić błędy, które już popełniłeś jeśli jest to jeszcze możliwe. Kiedy jednak na szczęście jets inaczej rób wszystko by nigdy się to nie zmieniło i byście wraz z żoną i pociechami tworzyli każdego dnia bardziej szczęśliwą rodzinę.
Istnieje z pewnością kilka przyczyn. Większość ludzi stwierdzi, że dzieci bawią się, bo lubią to robić i trudno by było temu stwierdzeniu zaprzeczyć. Dzieci znajdują przyjemność we wszystkich doświadczeniach fizycznych i 
emocjonalnych związanych z zabawą. Możemy powiększyć zasób tych doświadczeń, dostarczając dziecku materiałowi i pomysłów, ale lepiej chyba uczynić tu za mało niż za dużo, bo dzieci potrafią z łatwością wynaleźć przedmioty do zabawy i wymyślić gry, a całość tych procesów sprawia im niemałą frajdę. Zwykle mawia się, że w zabawie dzieci wyrzucają z siebie nienawiść i agresję, tak jakby agresja była czymś złym czego należałoby się pozbyć. Z pewnością po części tak jest, bo dziecko tak właśnie może odczuwać dławioną przez siebie złość i konsekwencje przykrych przeżyć. Lepiej byłoby jednak wyrazić to w inny sposób, mówiąc, że dla dziecka cenne jest odkrycie, iż można w znanym sobie środowisku wyrazić agresywne impulsy czy nienawiść, a środowisko nie odpłaci za to nienawiścią i krzykami. Czuje ono wtedy, że dobre środowisko powinno tolerować agresywne uczucia, jeśli są one wyrażone w formie, która jest mniej więcej do przyjęcia. Agresja może być według naukowców przyjemnym uczuciem, ale nieodłącznie związana jest z zadawaniem bólu, rzeczywistego lub wymyślonego, innej osobie i dziecko nie może tej komplikacji uniknąć. do pewnego stopnia radzi sobie z tym problemem już u jego źródła, godząc się na wyrażenie agresywnych uczuć w formie zabawy, a nie po prostu wtedy gdy poczuje złość. Innym rozwiązaniem jest spożytkowanie agresji w działaniach, których ostatecznym celem jest coś twórczego. Ale wszystko to można osiągnąć stopniowo. Jaka jest nasza rola? Dopilnujmy, byśmy nie lekceważyli społecznego wkładu, który dziecko wnosi poprzez fakt, że wyraża swoją agresję w zabawie, zamiast w chwili wściekłości. Może nam się nie podobać, że ktoś nad nie lubo, ale nie wolno nam lekceważyć tego co stanowi podstawę dyscypliny wewnętrznej, jeśli chodzi o agresywne odruchy.